რა წერია სუფთა ქაღალდზე / ბესიკ ხარანაული / ნაწილი I

რა წერია სუფთა ქაღალდზე

***

ადამიანი

თავის სახლშიც კი იკითხავს ხოლმე ხანდახან:

- საიდანა ვარ

და აქ რად ვარო?

ნუთუ ასე შორი მგზავრია?!


ბავშვობის შემდეგ,

წლების შემდეგ,

დიდი ხნის შემდეგ

მე კვლავ აქ ვწევარ,

ჩემს ძველ ბინაში

და კვლავ ვუყურებ ცას,

რომლისთვისაც

წლებს ვერაფერი ვერ დაუკლიათ,

მაგრამ ცხოვრება ის აღარ არის.

არც ძველი სახლის ფიცრებია კვლავინდებური,

თუმცა ლამაზად დაძველებულან,

რადგანაც წმინდად მოუხდიათ თავისი ვალი

ბუნების მიმართ.

ისინი მშვიდად უდრტვინველად

იფენდნენ გულზე

თოვლს, მზეს და წვიმას,

ამიტომ მათი სახეც და ფერიც

ბუნებრივია

და მშვენიერი.

და შენც რომ თავი შეადარო,

შენც რომ მოგინდეს

ახსენო

ქარი, წვიმა, თოვლი,

რომლებისთვისაც

თითო ფურცელი სიყმაწვილის შეგიწირია,

აბა დაფიქრდი,

განა შენც ასე

წმინდა იყავი იმ სამის მიმართ?

მოუთმენლობით,

გაუძლებლობით

აღბეჭდილია შენი ცხოვრება.



დავბერებულვარ,

აღარაფერს ხატავს ფიქრი

იმ ცის ნაჭერზე.

ჩემი ოცნებაც

ძველ ღობეებს ელამუნება,

რადგანაც იცის,

რომ ისინი არ გაკაწრავენ,

იმდენჯერ ისხდნენ

მათ წვერებზე

თოვლი, მზე, წვიმა...

და ნუ დაუწყებ

შენს კვალს ძებნას

ამ ადგილებში,

კაცი რომ წავა,

მისი სუნიც აიკრიფება,

ძველ ადგილებს კი

შეუძლიათ გამოგწურონ ის ბოლო ცრემლი

შენი თავისთვის რომ ინახავდი.


ასეთია კაცის ცხოვრება,

თოვლს, მზეს და წვიმას

გრძნობს ხელისგული

ამ ძველ ფიცრებში

და უხარია...

თოვლს, მზეს და წვიმას

თავისი თავი

დაუხატიათ აქ და

წასულან,

არ შეუცვლიათ მათთვის ფანქარი,

არც ერთი ბწკარი

არ წაუშლიათ!

ფიქრი წარსულზე

შეღავათიან გახსენებებში...


რატომ ვსწორდებით,

ძველ ადგილებს როცა ჩავუვლით?

წელში ვიშლებით,

ვიმართებით,

და სადაც გვინდა შეგვარცხვინონ,

ოღონდ - აქ არა!

რად უყვარს საწყალ ადამიანს

იმის მტკიცება,

რომ ტყუილად არ უცხოვრია,

რას მისცემს

ძველი ღობეების აღფრთოვანება?

ო, ძველო დედავ,

შენ მოქსოვე

ჩვენთვის ეს ბადე,

ძველო ობობავ,

შეგვისრუტე და გაათავე!


თითქოს

ერთხელ დაწერილს წერდე,

თითქოს შენი ნიჭი ის იყოს,

რომ გააცოცხლო ის სიტყვები,

ოდესღაც რომ გაიბრწყინეს

ლურსმნის თავებად.

რა წერია სუფთა ქაღალდზე?

შენ თუ მეტყვი,

რა წერია სუფთა ქაღალდზე?

თოვლი, მზე , წვიმა,

თოვლი, მზე , წვიმა...

მივარაკუნებ

ღობეებზე ჯოხს და მივდივარ

უპასუხოდ დატოვებული.

მე კი არ მინდა,

რომ ასე ვიყო,

რადგანაც ის ადგილები,

ბავშვობა რომ გამილევია,

ნობათს რაიმეს კი არ მთხოვენ

არამედ პასუხს!

რა ვუპასუხო?

შეხედე ერთი,

რა ლამაზი მთა და ბარია,

მე აქ აღვიხვენ მზის სხივები

ჩემს ბავშვობაში,

თორემ მერე სად შემხვედრია!

რა ვუპასუხო?

შენ არ უთხარი არაფერი

ჩემზე უფრო პატიოსნად დაყრილთ მუხლებზე,

არსად,

არც ერთ საუკუნეში

და იქნება მე,

უბირსა და ჩვეულებრივს,-

როგორც გლახაკს აჯილდოვებენ

მდიდრების ჯიბრით-

გამცე პასუხი:

საიდანა ვართ

და სად მივდივართ!


II


მართლაც ღირსი ვარ,

რომ თქვან ჩემზე -

აი სულელი,

კარგად იცის,

რომ ჩვენს პასუხს ვერ ეღირსება,

მაგრამ მაინც

იმავ კითხვით

კარს მოგვადგაო,

განა ყოველი დაჟინება

ნაყოფს მოიტანს?!

რამდენჯერ უნდა მოხვდეს დინგში

და უკან გაქცეულს

რამდენჯერ უნდა მივაყოლოთ

სახრე ფეხებში?

მგლის ქვეშა დევს

იგი პასუხი!


ჩემი გვამი კი

სავსე არის შეკითხვებით

და აქ იმ მიზეზის მოვყავარ სწორედ,

რა მიზეზითაც სულელი ვარ.

მითხარით, აბა,

რომელი გიჟი დაკარგავს გზას

მამის სახლისკენ

რაკი ერთხელ გეში აიღო?

თუნდაც მამამისს

გაგონებაც არ სურდეს მისი,

ის მაინც მოვა,

რადგან იცის,

რომ ყოველი რაც მას აკლია,

იმ ჭერქვეშ არის.

და თუნდ ძაღლებს დააგლეჯინონ

ასჯერ, ათასჯერ,

ის მაინც მოვა,

მისი ბილიკი

ბალახით არ დაიფარება.


ერთი შემხედე

განა ასეთი გინდოდი შენ,

როცა შექმნისთვის

ჯიგარს იშლიდი?!


ისეთია ჩემი ფიქრები,რომ ვგრძნობ,

ვერსად წამიყვანენ,

არაფერს ახალს არ მაჩვენებენ,

ისევ იმ ძველი გზით

კვლავ ჩემს თავში შემიძღვებიან.

ძველ გახსენებებს

ფრთებივით თუ ავაფრთხიალებ,

იქვე ქვასავით დავეცემი,

ბავშვობას თუ გადავუდექი?

- ჩემო ბავშვობავ,

კვლავ შემოავლე

შენი ნეკნები

ჩემს სულს,

რომელიც

ძველ ჭურჭელშია გაწყალებული!

რაა ბავშვობა?

ათიოდე გახსენებას ჰქვია ბავშვობა?

- ასე მკვლელიც გამოიწვევს

თავის მსხვერპლის სულს -

თუ სურნელია,

რომელიც ვარდს არ უბრუნდება?

ჩვენ შევატოვეთ

ჩვენი ბავშვობა

დროს,

რომ აქამდის გამოვეშვით

და ახლა აქ ვართ,

აქეთ ნაპირზე,

ის კი,

ლამაზი და საწყალი,

იმ მხარეს დარჩა -

ეს სიკვდილზე უარესია.

და საერთოდ,

რა ნება გვაქვს,

რომ გავიხსენოთ

და ჩვენ ვთქვათ

იმაზე, ვინც სხვაგან წავიდა?

იგი მკვდარია,

იმისთვის, რომ ჩვენ გვეცოცხლა,

თავი დაჰგმო და გაუჩინარდა.

რაღაც ნაჭრევი ლოყაზე და

ხალი ბეჭებზე -

- აი ბავშვობა?

მან მოილია თავის გზა,

ითამაშა თავისი როლი,

ხომ ქრებიან

ყვავილები ნაყოფისათვის,,

რომ ახლა ამათ იბზრიალონ

დიდებულ მზეზე,

მაგრამ ხის ქვეშ რომ

მაკე ღორი დაიარება?

როგორ ვიყოთ დამშვიდებულნი?

რომ შევთქვლიფეთ

ჩვენი ბავშვობა,

სულ ვჩქარობდით,

სული გვისწრებდა

და

ვისაც იგი გაუგრძელდა,

იმას დავცინეთ!


III


აი, ჩემი გოლითი,

რომელიც არ გაწბილებულა.


დილაა,

ცაცხვი,

ათასობით რომ აუსხამს

უმტვერო ნამი,

ბინდბუნდიდან ნაბიჯს გადმოდგამს

და წამოვა

ჩემი ფანჯრისკენ.

წყლის ღმერთივით

ნამს დაიბერტყავს

და მერე,

მერე მისი ტოტები

მზეს ვერცხლისფერად დააჭრელებენ.

ცაცხვის თავზე ცაცა თითქოს უფრო შეზნექილია,

როგორც ჩვენშია ორმოები

ქალის მკერდისთვის.

ის მეფე არის თავის ეზოში

და სხვა ხეები