როგორი დამღლელია რომ ჩვენს ბედს თავად ვქმნით..

ვზივარ ახლა სალხში, მარტო, ერთადერთი რაც ხმაურობს ვინტილიატორია, ოდნავ მაგრილებს, კი.


აივნის კარიც ღიაა, კორპუსები ჩანს, მაგრამ ჩემს სახლში ისეთი განწყობა შემოდის მთელი სამყაროდან, თითქოს ყველას და ყველაფერს სძინავს და სრული მდუმარებაა. ჩიტების ხმაც კი მიწყდა, არადა ერთ ამბავში არიან ხოლმე. თან კვირა დღეა და ალბათ "დასვენების" ოხშივარიც იმიტომ დგას.


ამ გარემოებამ დამაფიქრა ისევ საკუთარ ცხოვრებაზე, რომელიც შორიდან ძალიან ხმაურიანი, სავსე და დატვირთული ჩანს. ასეც არის კი, მაგრამ აგიხსნით.


ყოველთვის ისეთი განცდა მქონდა რომ ცხოვრება ჩემ გარეშე მიდიოდა. არაფერში ჩართული არ ვიყავი. არ მყავდა მეგობრები, რომლებიც სადმე დამპატიჟებდნენ, ნათესავები, რომლებიც ზღვაზე ან მთაში ცხოვრობენ და მიმიპატიჟებდნენ, ჩემთვის არ არსებობდა დაბადების დღეები და ქორწილები. არავინ არასდროს არსად მპატიჟებდა და არაფერი ხდებოდა ჩემს ცხოვრებაში. ალაგ-ალაგ ვინმე ბიჭი თუ მომეწონებოდა და ჩემს გულს და გონებას თავშესაქცევი მიეცემოდა, დაკავდებოდა ოცნებებით, სურათხატებით, სიზმრებით, იმედებით. ჩემი ერთადერთი გასართობი სიყვარული იყო, რომელიც გულისტკენით მთავრდებოდა და ისევ მქონდა ახალი გასართობი სახელად - უიმედობა, სასოწარკვეთა, ცრემლები.


კი ამბობენ ჩვენ ბედს თავად ვქმნითო, მაგრამ ვაკვირდები სხვებსაც და აშკარაა რომ არის რაღაცეები რაც თავისითაც ხდება, აი ისეთი, შენგან რომ მხოლოდ "დიახ"; "კი"-ს თქმაა საჭირო და ყველაფერი მზადაა. (ასეც რომ იყოს ალბათ ვიგრნძობდი რომ სკაუთარი ცხოვრებით არ ვცხოვრობ და ესეც უარესი იქნებოდა)


მოვლენები ასე განვითარდა, საკუთარი ცხოვრება შევქმენი, ჩემი ხელით, რაც შემეძლო და რასაც ვგრძნობდი ფორმა მივეცი და გარეთ გამოვიტანე, თანაც ბევრი ხალხი ჩავრთე ამაში. დაიწყო სავსე დღეები და ხალხმრავლობები, ვგეგმავდი შეხვედრებსაც, გაცნობებსაც, გასართობსაც, ბევრს ბევრი გავაცანი, ბევრს ბევრი მოეწონა, ბევრი ბევრს დაუმეგობრდა, ბევრიც უმიზეზოდ გამინაპირდა და ასე.


ახლა რა ხდება, ვზივარ და ვფიქრობ რომ საკუთარ გართობას ყოველთვის თავად ვიწყობ. სხვანაირად არც ვიცი როგორ უნდა იყოს რომ ბედნიერება და კმაყოფილება ვიგრძნო.


დედა ხშირად მეუბნებოდა რომ უკუღმართი ვარ და აი მაგალითად როგორ ვარ სურვილებში და ოცნებებშიც.


თუ მინდა რომ ვიყო ცნობილი დიზაინერი, წარმატებული ბლოგერი, დედამიწას გავაცნო თავი - ეს გამყავს სურვილების სიაში.


ოცნებების სიას რაც შეეხება ასე გამოიყურება - მინდა მესიჯი მომივიდეს ვინმე მეგობრისგან: - ყავას ვიდუღებ და გამოდი; ან, გემრიელი საჭმელი მოვამზადე და გელი, დესერტი ერთად გავაკეთოთ; ან, მე და ჩემი მეგობარი ვართ ცივ ყავას ვამზადებთ, მოდი და ნაყინი ამოიყოლე; ან, გამოდი მინდა ჩემი ორი ახალი მეგობარი გაგაცნო...


ენერგია ყოველთვის იმდენი მაქვს რამდენსაც გამოვიმუშავებ ჩემით, სიყვარული და ყურადღება ზუსტად იმდენი მიბრუნდება, რამდენსაც გავცემ.


როგორი დამღლელია რომ ჩვენს ბედს თავად ვქმნით..


მინდა თავისითაც მოხდეს რაღაცეები.

რაღაც კარგი, უბრალო და სასიხარულო..


#InterYou #Daruma




 

 

Copyright © 2019 Interview